maandag 6 maart 2017

De ouderlijke gulden middenweg

Daar stonden we dan. In het Sportpaleis. Netsky had net de eerste tonen ingezet, waarop mijn eerstgeborene (bijna 12 ondertussen, zo goed als even groot als de mama en naar eigen zeggen DJ in spe) helemaal uit de bol ging. En ik naast hem. Mijn prille puber en ik, samen een beetje dansen en sjansen. Ik vond het best wel cool eigenlijk
Maar toch ook een beetje gek, op een of andere manier. Het voelde niet als een mama-zoon-ding. Ik leek plots meer een grote zus. Of zoiets.
Wat zou hij nu denken, flitste er door mijn hoofd. Zou hij dat wel cool vinden, zo naast zijn mama naar Netsky luisteren?

Ondertussen ging zoonlief onverstoord tekeer met zijn 'DJ-moves' en zong ik akelig vals mee. We amuseerden ons te pletter. Eigenlijk trokken we ons helemaal niets aan van wat er rondom ons gebeurde. In de rij voor ons kreeg een andere muziekliefhebber ons in het oog en hij gebaarde goedkeurend naar mijne 12-jarige. Wat hij van de mama dacht, kon ik niet meteen afleiden. Maar het was duidelijk dat allesbehalve ik de show stal. ;)

Ik genoot volop van het moment, maar vroeg me ook af hoelang dit nog zou duren. Het moment dat hij nog naast zijn mama wil staan, op festivals of optredens. Want ooit komt het zover dat hij dat echt niet meer cool zal vinden. Ooit zal hij liever met zijn vrienden op zwier gaan en eens goed met zijn ogen rollen wanneer mama voorstelt om samen naar een optreden te gaan.

Maar tot dan probeer ik de gulden middenweg te bewandelen. Tussen de coole ouder, die zusgewijs mee uit de bol gaat op Netsky, en de ouder die weleens grenzen moet stellen. Aan het stilaan puberende gedrag, bijvoorbeeld.
En dat vind ik op zich wel een mooie, en vooral boeiende uitdaging. Makkelijk allerminst. Want het is een dagelijkse evenwichtsoefening, een leerproces als ouder. Waarin ik vooral ver weg wil blijven van het idee dat vaders of moeders wil altijd wet is. Maar waar plaats is voor dialoog, voor (gedeelde) interesses en passies, respect voor mekaars mening en kleine kantjes, voor wederzijds begrip, voor mooie en minder mooie momenten, waar plaats is om 100% jezelf te zijn. Utopia misschien, maar toch... Als ouder vind ik dat mijn belangrijkste streefdoel. Een warm nest creëren, waar ze met plezier naar terugkeren, wanneer ze ooit hun vleugels uitslaan.

Als dat lukt, dan vind ik dat ik in mijn missie geslaagd ben. En dan denk ik dat ik echt niet wakker zal liggen van het feit dat hij binnenkort liever met zijn vrienden dan met zijn mama naar Netsky gaat. Ik hoop dan dat hij de tijd van zijn leven zal hebben.







donderdag 19 januari 2017

Over een wil en een weg

Een info-avond over het secundair onderwijs. Daar zat ik eerder deze week. Niet zo ongewoon met een bijna 12-jarige in huis, natuurlijk. Maar toch greep de confrontatie me naar de keel.
"Na de lagere school is je kind geen kind meer. Volgend jaar, na de kerstvakantie, zie je al een heel andere persoonlijkheid", zei de CLB-mevrouw.

OK. Slik.

Hier was ik precies nog niet klaar voor. En bijna als vanzelf flitsten de voorbije 12 jaren aan me voorbij. 12 jaren samengeperst in een fractie van een seconde. Hallucinant.

En BAM! Plots moeten er keuzes gemaakt worden. Belangrijke keuzes. En dus worstel ik me dezer dagen door het studieaanbod van de secundaire scholen in de buurt. Aartsmoeilijk vind ik het. Zoeken naar de beste school/richting voor een kind dat niet overloopt van schools enthousiasme, dat het bos door de wiskundige bomen vaak niet meer ziet en meestal uitgeblust voor zich uit zit te staren wanneer er wat moet gebeuren voor school.
Maar in elke situatie, hoe moeilijk ook, schuilen er groeikansen. Noem het een geluk bij een ongeluk, maar omdat de schoolse vakken (met wiskunde als koploper) niet altijd van een leien dakje liepen, werd ik verplicht om mijn kind beter te leren kennen, verder te kijken naar wat er wel of niet achter dat oppervlak zat en te graven naar andere talenten. Talenten die zich dan helaas niet vertalen in zichtbare resultaten op een rapport, maar die er wel zijn.

De afgelopen 6 jaar heb ik vaak wakker gelegen van die moeizame schoolloopbaan, maar eigenlijk ben ik er ook blij om. Want daardoor kijk ik met een andere bril naar mijn kind. Of tenminste, heb ik geleerd om dat te doen. Dat was wel een proces. Moet ik toegeven. Want eerst zoek je je een ongeluk naar verklaringen, met alle frustraties vandien. Om uiteindelijk te berusten in acceptatie van wat er niet is en (meer) appreciatie van datgene wat er wel is.

En wat is deze mama fier op haar oudste zoon die een dikke pluim krijgt van zijn juf (topjuf trouwens!) voor zijn Frans, die zich als geen ander op een ontzettend vertederende wijze kan bekommeren om anderen, die erg goed met kleine kinderen om kan gaan en een grote verantwoordelijkheidszin heeft, die urenlang mixjes in mekaar steekt op zijn DJ-controller en af en toe een heuse DJ-show (op de strijkplank ;) ) presenteert voor de rest van de familie. Die bezeten is door muziek en al bij de eerste noot de voor mij meest onbekende nummers herkent. Die vol dromen zit. En passie. Die gaandeweg kleine succesjes boekt. En steeds meer aan zelfvertrouwen wint. Die uitgroeide van de schattigste baby tot een knappe tienerjongen. Mijn tienerjongen.
Die ik dus weldra weer wat ga moeten loslaten (may the force be with mama ;) ).
Op een weg die wellicht hier en daar nog wat hobbelig, en ook weleens turbulent zal verlopen, maar... waar een wil is, is -desnoods een andere- weg.



maandag 2 januari 2017

Kraakverse stilte

Wanneer het laatste feestgedruis van december uitdooft, breekt altijd een bijna lege periode aan. Beetje akelig leeg, zelfs. Alsof je in een zwart gat (vandaag is dat dan per uitzondering betoverend wit, onder een laagje kraakverse sneeuw) valt na de bonte, overdadige en bijna decadente periode die de week tussen kerst en nieuwjaar is. Of bij uitbreiding zelfs de hele maand december.
Afkicken is dus een understatement na een hele maand van feestvieren.

Toen ik vanmorgen wakker werd, baadde alles in een oorverdovende zee van stilte. En dat had niet alleen te maken met de kinderen die een nachtje uit logeren zijn bij de grootouders. Januari is zo... geruisloos. Het lijkt net alsof de stekker werd uitgetrokken. En voor de gelegenheid die van de sneeuw-invasie ingeplugd. Prachtig wel. De winter is echt betoverend mooi, zoals ze nu is. Met een fijn laagje sneeuw en rijm op de takken in de tuin.

Alsof de natuur een 'schoon-schip-boodschap' heeft, zo in het begin van dit kraakverse jaar. En zo voelt het ook in mijn hoofd. Ik ging de afgelopen weken lustig mee in al dat kerstgeweld. Wat niet helemaal van mijn normale doen is, maar schrijven voor de website van een vrouwenmagazine sleurt je blijkbaar genadeloos mee tot in de feestelijk versierde catacomben van het kerstgevoel. Zelfs tot ugly christmas sweater-day toe. Ik zweer je, niets of niemand kreeg me ooit zo gek. Dus ik moet dit wel héél erg graag doen! :)

Maar goed, schoon schip dus. En dat betekent niet alleen dat ik wat van de detox doe dezer dagen. Het voelt ook echt als een nieuwe, propere lei. Ook al is er in mijn leven (op 't eerste zicht) absurd weinig veranderd, toch deed het deugd om 2016 af te sluiten. Een jaar dat een sterkere versie van mezelf gemaakt heeft. En daarmee duik ik ook dit nieuwe jaar in. Met een open blik, veel inspiratie en tonnen goesting in (nieuwe) uitdagingen.

The sky is the limit, het is een ongelimiteerd cliché, maar het is veruit het enige dat mijn gevoel op dit moment omschrijft. Laat maar komen dus, tweeduizend zeventien!



Foto: Pinterest


maandag 5 december 2016

Winter-weldaad

De Sint is nog maar net in 't land en de temperaturen kraken al rond het vriespunt. Best wel zalig eigenlijk, dat zonnige bibberweer.
In feite ben ik een meisje van alle seizoenen. Alles heeft een zekere charme, van de eerste warme lentezon tot die prachtige witte vorst aan de grond.

Maar ik geniet altijd met volle teugen van de gezelligheid die de winter met zich meebrengt. Het licht gaat wat vroeger aan, een vuurkorfje in de tuin, wat kaarsjes in huis en comfort food op tafel.
Dezer dagen nestel ik me graag in mijn eigen wintercocon: zetel, dekentje, een grote tas thee, marshmallows met chocolade en een spannend boek. Meer heb ik echt niet nodig om gelukkig te worden.

Hoogstwaarschijnlijk denk ik er over een paar weken anders over en knaagt het vitamine D-gebrek aan mijn systeem, maar van mij mag die gezellige winter nu nog effe duren.

De gedachte dat ik de kou nog moet trotseren voor de kerstcadeautjesjacht stel ik wijselijk even uit. Ik ben er nog effe niet klaar voor. Om die warme cocon van me te verlaten. En als de luiheid het echt overneemt, dan zijn de online shops mijn beste wintervriendjes in vreselijk vadsige dagen.
Voor alles is een oplossing, toch? :)

Maar morgen ga ik écht voor die lange winterwandeling. Of overmorgen. Of volgende week.
Ooit. Beloofd.
Maar eerst nog effe thermische sokken shoppen. Online, uiteraard.


Foto: Pinterest





maandag 24 oktober 2016

Alles op een rijtje

Halleluja, 't is oktober. Dat betekent meestal dat we binnenkort een sprintje trekken van de Sint en de Kerstman naar gevulde feesttafels en, voor we het goed en wel beseffen, klinken we op 2017. En het moet gezegd: hét jaar waarin tram 4 hier halt houdt. Een tijdje geleden vond ik dat geen fijne gedachte, maar ik ben er ondertussen van overtuigd dat het niet allemaal kommer en kwel is. ;)
Op de 'vooravond' van die nieuwe voordeur heb ik immers het gevoel dat alles (of toch veel) in zijn plooi valt. Alles op een rijtje. Een gevoel van rust. Het voelt bijna als een episode die ik afsluit. Een wijs iemand zei ooit eens dat alles tot je 39ste een zoektocht is. En dat je eerst in jezelf rust moet vinden, alvorens de juiste dingen je pad kruisen. Niet omgekeerd.
En ja, ik denk dat ook. Het afgelopen decennium was ik vaak op zoek. In het (soms ploeterende) moederschap, in mijn job, in eigenlijk alles rondom me. Ik wou gulzig proeven van het leven en vooral niets missen, maar ik had meer dan eens moeite met het menu dat voorgeschoteld werd. Als iemand me vroeg wat ik écht wou in het leven, dan moest ik het antwoord schuldig blijven. Het was te troebel, te vaag en mijn hoofd ging eigenlijk te veel richtingen uit. Maar met het inluiden van mijn 39e verjaardag eerder dit jaar kwam daar vreemd genoeg verandering in. Net of dat getal me duidelijk wou maken dat ik nog wat werk aan de winkel had voor mijn 40e. ;) En ik ben een madam van (onmiddellijke) acties :), dus ik ging ermee aan de slag. Een periode van zelfreflectie en innerlijke focus deed me veel deugd en leerde me veel over mezelf.
Ik heb sindsdien heel wat zaken losgelaten, ik lig niet meer wakker van wat ik allemaal zou kunnen missen, ook niet van zaken waar ik zelf niets aan kan veranderen en ik voel me ook echt niet meer schuldig wanneer iets niet lukt zoals ik het voor ogen had of wanneer ik eens nee zeg. Ik werd er rustiger van, want ik elimineerde veel "ballast". Blijer ook, want ik hou van rust. Maar ik leerde ook dat ik nieuwe uitdagingen nodig heb en de nood heb om mezelf uit mijn comfort zone te pushen. Het was dus een bron van enorm veel zelfkennis. En dus een beetje 'groter' worden.
En bijna als vanzelf kwamen er plots geweldige, nieuwe opportuniteiten mijn richting uit. Uitdagingen waar ik vroeger zelfs alleen maar van droomde. Met het resultaat dat ik me vandaag op alle vlakken in mijn leven als een vis in het water voel. En me er gewoon bij neerleg als dat water toch eens een keertje wat minder helder is. Een betere definitie van harmonie krijg je niet, denk ik.
Dus als dat 40 worden is, laten we die tram 4 dan maar effe ombouwen tot een TGV. Mijn koffertje staat alvast klaar! :)



woensdag 17 augustus 2016

Sport, een universele taal

TV kijken is niet mijn meest favoriete activiteit. Ik word er meestal erg moe van én moedeloos ook. Geen (kwalitatieve) bal op TV kan je wel letterlijk nemen. Zeker in de zomer. Tenzij de Olympische Spelen het mooie weer maken. Ik moet toegeven dat ik geen echte sportfanaat ben, toch geen actieve. Ook al doe ik wel eens een respectabele poging. Maar ik kijk wel erg graag naar sport.

Rio 2016 is dan ook een topper hier. Bekende en minder bekende sporten passeren de revue, van boogschieten tot kanovaren en atletiek. Van de discipline en de gebeten competitiegeest tot grenzen verleggen, records breken, de euforie en de teleurstelling... Het menselijke lichaam is echt tot waanzinnige dingen in staat.

Elke keer kijk ik met ingehouden adem naar de atleten die een sprintje trekken in een paar seconden, of over een meter of 2 springen, of weer en wind trotseren op een zeilboot of op een smalle balk acrobatische stunts uithalen...
En leer ik wat meer over sporten die ik eigenlijk niet goed ken, zoals schermen of hockey. Ook het fenomeen bloemkooloren is bij deze geen mysterie meer.  Een mens leert ontzettend veel bij tijdens de Olympische Spelen.

Zoals het feit dat de Red Lions echt wel straf zijn. Zoveel grinta miste ik eerlijk gezegd wel een beetje bij die andere rode vedetten een tweetal maanden geleden.
Met evenveel spanning als tijdens het EK keek ik gisteren naar onze Belgische hockeyploeg. Dat een aantal teamleden met hun bezwete en gespierde lijven er redelijk smakelijk uitzagen, is natuurlijk een niet onbelangrijk detail. Het oog wil ook wat. ;)

Maar goed, ik had het dus over de sportieve prestaties van onze hockeyspelers. Ze vochten als leeuwen en klopten zelfs hockeyland Nederland! Het aloude derby-gevoel, de strijd der Lage Landen, kwam even hevig opzetten als tijdens het voetbal. Zalig is een understatement.
En wat nog mooier is dan die podiumplek... het 'union fait la force-gevoel' flakkert weer in alle hevigheid op. Tous ensemble, en zo. En hashtags als #fierombelgtezijn en #goteambelgium bombarderen online media.
Sport is als een universele taal. Een schitterend iets om mensen samen te brengen, hoe verdeeld ze ook zijn.

En vanaf nu ben ik hockey-supporter. En atletiek-liefhebber. Maar ook (baan)wielrennen, judo en zwemmen hebben er een fan bij.

#GOTEAMBELGIUM




maandag 8 augustus 2016

Culinaire chaos

"1 september is nog lang hé, mama?"
Ik laat mijn twee zonen nog maar even in de waan dat dat inderdaad nog echt mijlenver weg is. Ze weten nochtans goed dat het alweer 8 augustus is. En dus meer dan halfweg, die zomervakantie. Maar ik ga even met hen mee in de ontkenningsfase. Het leven in de zomer is zo heerlijk chaotisch. Geen enkele vorm van tijdsbesef, zelfs niet van dagen-besef. Leven zonder uurwerken en agenda's is zowel zalig, als gekmakend.
Want op een goeie 3 weken van de schoolstart verlang ik toch ook weer een beetje naar het 'normale' leven en wat meer structuur. Totdat ook die routine me weer de keel uithangt. Want als ik ergens een hekel aan heb, is het wel regelmaat. 
In de zomer overvalt me dus altijd een zekere tweestrijdigheid. 

Zoals op culinair vlak. Daar loopt het de spuigaten uit. Moet ik eerlijk toegeven. Ontbijten om 10u30 is meer regel dan uitzondering. Extern een hapje eten ook. De weekmenu's werden immers van de zomertafel geveegd. Bijgevolg zitten we ofwel in een of andere tapasbar of op een terrasje ofwel bijna dagelijks in de Delhaize. Culinaire chaos dus, jawel.

Eten vormde trouwens tot nog toe de rode draad doorheen deze vakantie. "Wat eten we nu/straks/morgen/..."? stond met stip op nummer 1. Gevolgd door "ik heb honger", met intervals van ongeveer een tweetal uren.
Je oogst wat je zaait, zeggen ze. Inderdaad, foodaholics kweken nog meer foodaholics. Zolang er maar eten in het vizier is, zijn we gelukkig hier. Zie je oogjes glunderen en kwijlende mondjes zwijgen. En we genoten...


Van streetfood in Berlijn



En sushi in Praag



Tot lunches in eigen land



En een topper bij The Jane






We zijn van alle markten thuis! :)

Iemand een goed afkick-schema tegen 1 september?



maandag 11 juli 2016

Niks moet, alles mag

Dat ik al zo lang niet meer geblogd heb, merkte een vriendin fijntjes op. Het klonk niet als een verwijt, maar toch bekroop een licht schuldgevoel me plots. Want het klopte. Ik heb mijn blog verwaarloosd. Zelfs de recente vierde verjaardag van Miss Mamalicious is me helemaal ontgaan. Van mijn eigen schrijfkindje. Shame on me.

En nu ga ik het grootste cliché-excuus inroepen, zoals de tijd die aan me voorbijracet. Met een hoofdjob en een vrij goedgevulde freelance-activiteit in bijberoep is het - echt waar- geen leugen. Maar nu is het vakantie en heb ik geen uitvluchten meer. Met uitzondering van de inspiratie, die wel een uitgedroogde oase in het midden van een zinderend hete woestijn lijkt.
Maar goed, vakantie moet inspiratie brengen. Of liever: de rust in het hoofd, het 'niks-moet-alles-mag-gevoel'. Dat werkt (bijna) altijd.

Eigenlijk heb ik nog niet echt vakantie. Maar vandaag wel. Dat realiseerde ik me tijdens het voorbije weekend plots. Ik mag op 11 juli van mijn werkgever genieten van een vrije dag.
Maar elk jaar 'vergeet' ik dat. Vreemd genoeg. Extra leuke 'verrassing' dus. Zeker op maandag.

En dat die extra verlofdag goed van pas komt. Want dit jaar schiet ik wel opmerkelijk laat in actie voor de vakantie. Waar ik vroeger een week vooraf al bijna volledig gepakt en gezakt was, lijkt het nu wel iets van de laatste minuut te worden. Staat last-minute gelijk aan ouder worden? Misschien. Ofwel heeft dat 'niks-moet-alles-mag-gevoel' al zijn intrede gedaan. Hoedanook, ik kijk er naar uit om weer even weg te zijn.

Ook al hou ik van 'home sweet home', toch is het altijd fijn om op reis te vertrekken. Om andere lucht te ademen, andere indrukken op te doen, om andere mensen te zien, om leuke plekjes te ontdekken,...
En dat hoeft helemaal niet aan de andere kant van de wereld te zijn.
Zolang 'niks moet, alles mag' maar de leuze van de dag is. Dan ben ik de contentheid zelve.

En nu gaat deze contente mens maar eens pakken. Het laatste 'moetje'... ;)
Ciao!



donderdag 24 maart 2016

De trein naar een betere wereld

Als kind was ik wel eens bang in het donker. Van de gedachte aan mijn kamer, die 's avonds baadde in duisternis en stilte, werd ik allesbehalve vrolijk.  Mijn kamertje was dan ook nog eens een zolderkamer. Erg gezellig, maar elk zuchtje wind bracht de balken boven mijn hoofd als het ware in beweging. Inclusief mijn levendige fantasie.
Dan ging het van monsters onder mijn bed en boeven achter de deur tot dwalende geesten tegen de muur.
De momenten voor bedtijd leken dan ook wel eens weggelopen uit een Sherlock Holmes-verhaal. Spiedend onder mijn bed, loerend achter deuren en in kasten... Na een grondige inspectie kroop ik met een min of meer gerust hart mijn bed in.

Al goed dat ik geen kind ben van deze tijd. Een tijd waarin onze kroost vanuit elke hoek vreselijke beelden in haar jonge maagjes gesplitst krijgt.  Je zou voor minder last krijgen van slapeloze nachten. Eerder deze week wou ik dan ook een familie-treinticketje boeken naar een betere wereld. Want deze lijkt nergens naar.

Al die terreur, dat was vroeger toch niet, hoor je wel eens.  Het was er wel, maar er zat niemand met een social media-vergrootglas op. Vaag herinner ik me IRA. En ETA. En de Bende van Nijvel. Terreur alom.
Maar er was ook alleen maar TV en radio. Een wereld van verschil.

Parijs heb ik een paar maanden geleden op de voet gevolgd. En eens je het volgt, wil je steeds meer weten. Nieuws heeft een vreemd soort verslavend effect. Maar ik werd er ook doodongelukkig van. Van de onheilspellende, speculatieve toekomstvoorspellingen die het einde van onze vrije Westerse wereld inluiden tot de grootste horrorbeelden, tot in het oneindige herhaald. Om nog maar te zwijgen van een aantal politieke partijen die hierin een strohalm vinden om nog meer angst en verdeeldheid te zaaien. Buiten proportie. En dito discussies van Jan met de Pet, gevoerd op social media. Misselijkmakend. Ik was intriest. Elke dag.

Dus stopte ik met het volgen van het nieuws. Ik ving nog wel flarden op, maar ik filterde. En dat doe ik nu ook, met enkel mijn kinderen in gedachten. Want ik wil voor hen blijven geloven in een liefdevolle wereld waarin we gezamenlijk, ongeacht ras, religie, kleur of taal, strijden tegen zoveel haat.
United we stand, divided we fall.

Anderzijds ben ik nuchter genoeg om te beseffen dat onze kinderen zullen opgroeien in een andere wereld dan wij, in een meer bezorgde wereld waarvan angst jammer genoeg een onderdeel zal vormen. Maar ik weiger meegesleurd te worden in doemscenario's. En dan denk ik altijd aan deze:



Als we dat nu es allemaal doen, dan valt dat treinticket wellicht nog redelijk goedkoop uit, dacht ik zo. Naïef? Misschien, maar hoop doet leven...



zondag 25 oktober 2015

Ik ben geen supermama en dat is OK! :)

Toen Siska Schoeters onlangs in een interview zei wat vele ouders wel eens denken, deed ze toch heel wat wenkbrauwen fronsen. Toegegeven, 'kleine fuckers' is misschien een net wat te vranke omschrijving van je kinderen, maar toch kon ik haar wel een beetje volgen. Ik ken Siska niet, maar ik denk dat het een toffe madam is. Een jonge moeder ook, die - zoals ieder van ons- wel eens behoorlijk op de proef gesteld wordt. Zij het door die kleine fuckers zelf, zij het door omgevingsfactoren waar je kinderen en je gezin aan blootgesteld worden.

Ook al werd ze collegiaal bijgestaan door die andere mama, Erika Van Tielen, toch was Siska plots een ontzettend groot onderwerp van kritiek. Terecht of niet terecht, dat is een oeverloze discussie. Maar het blijkt nog altijd een huizenhoog taboe om, eerlijk en oprecht, je grieven omtrent dat soms toch wel loodzware moederschap op tafel te gooien. Het is nog steeds not done om je kwetsbare kant te tonen, om eens te kunnen zeggen dat je het allemaal ook niet meer weet en met de handen in het haar zit, om eens deftig te ploeteren in dat moederschap. Sorry vaders, correctie: ouderschap.

Een spijtige zaak, want we gaan met zijn allen gebukt onder dat supermama-verwachtingspatroon. Ontstaan uit een 'we zullen maar niet klagen-cultuur', want "ze zijn toch gezond". En inderdaad, overschot van gelijk. Ik prijs me gelukkig met twee gezonde kinderen én het feit dat er überhaupt kinderen zijn. Het blijft een wonder, dus ik kus mijn twee pollekes. Vast en zeker.

Maar toch weiger ik mee te doen aan de roze wolk-cultuur. Omdat ze niet bestaat. Ik heb nog nooit van mijn leven een roze wolk gezien. Nee, ook geen hele lichte roze. Niet bij de geboorte van de kinderen, niet toen ze in de gezellige peuterpuberteit zaten en nu ook niet. Ik zie wel witte wolken, met wat zon erachter, maar ook lichtgrijze en regelmatig heuse donderwolken. Pessimistisch? Ik vind het eerder realistisch en vooral: eerlijk.

Deze week las ik een interview met Axelle Red, waarin ze het heeft over moederschap en hoogsensitiviteit. Ik ben hoogsensitief, zij ook. Dus het trok meteen mijn aandacht en ze omschreef precies zoals het aanvoelt: "Ik zie meer dan anderen, voel meer dan anderen, zoek op plaatsen waar anderen niet zoeken. Dat is soms vermoeiend, zeker in het moederschap. Want ik beleef niet alleen mijn eigen emoties, maar ook die van mijn kinderen. Eigenlijk leef ik dus verschillende levens en dat is loodzwaar." Uiteraard doet elke ouder dat in zekere mate, maar voor hoogsensitieve ouders geldt dat in het kwadraat. Meer loslaten is wellicht het slechtste advies dat je een hoogsensitieve ziel kan geven. Want ze kunnen het niet. Echt niet.

De kunst is om een goed evenwicht te vinden. Soms doen die kleine fuckers ons inderdaad balanceren, en zelfs wankelen, op de grondvesten van het ouderschap. Soms voelen die grondvesten aan als een opvallend stevige fundering. Die balans vinden is een voldoende grote uitdaging (waarvoor we ons uiterste best doen), dus laat die supermama-op-roze-wolk-ambities aub voor wat ze zijn. OK? :)










vrijdag 25 september 2015

Groen is goed!

Ik ben een foodie. Wie me op Instagram volgt, wist dat al. Om de haverklap post ik wel iets dat food-gerelateerd is. Het is sterker dan mezelf. Kan blij als een kind worden van de texturen, de kleuren, de vormen, ... Een instant happy-maker. Als het maar met liefde bereid is.

Vroeger lag ik er echter niet zo wakker van.. Eten was meer een noodzaak. Je bent immers jong en alles moet dan vooral snel gaan, zo ook het eten.
Het strafste van al is dat je in je twenties nog wegkomt met een regelmatig Big Mac-menu'tje of een pizza van tijd tot tijd. Gezond eten stond toen gelijk aan diëten en alles wat naar gezond rook, was per definitie niét lekker.

Tegen je bijna forties keert het tij, jawel. Die calorierijke hamburgers en pizza's wreken zich, hoedanook. Is het niet op je heupen, dan is het wel ergens inwendig. Ongezond eten heeft ook een invloed op je gemoedstoestand en op je algemene welzijn. Hallo vermoeidheid, hoofdpijntjes en andere ongemakjes. Ik kan ervan meespreken.

Dus gooide ik het roer stilaan om. Ja, de wijsheid komt dus effectief met de jaren.
Niet alleen die "ouwe wijven"-ongemakjes stoorden me, maar vooral ook de saaiheid en routine die in onze dagelijkse maaltijden gekropen waren. De zoveelste kip met rijst en curry of worst met puree... ik staarde met verveling naar mijn bord, en zo ook mijn huisgenoten. Genoeg om een andere weg in te slaan. Een gezonde(re).

En dat gezond eten ook echt niet gelijk staat aan diëten, besefte ik vrijwel meteen. Het vraagt alleen wat meer tijd, vooral in het begin. Gelukkig reken ik af en toe op Foodbag. Voor mij heeft zo'n thuisgeleverd pakket met ingrediënten alleen maar voordelen: ik moet geen beroep doen op mijn inspiratie, ik hoef niet naar de winkel, het is in een mum van tijd klaar, we eten gevarieerder, gezonder, anders én we gooien niets weg.




En dat doen we dus al sinds begin dit jaar. Maar deze zomer ging ik nog een stapje verder, want die futloosheid en hormonale schommelingen, die waren precies niet van plan om meteen te wijken. Bij Functional Body in Hasselt kreeg ik prima begeleiding op vlak van voeding en beweging. En ik leerde al meteen iets bij: sporten zonder je voeding aan te passen, dat werkt dus voor geen meter. Logisch ook, maar goed.... lang dacht ik (of hoopte ik) dat sporten een vrijgeleide was om eender wat naar binnen te spelen. Niet dus.

Het moeilijkste moest echter nog komen: mijn ontbijt aanpassen, want mijn dag begon te gesuikerd, zo bleek. Ook met havermout en fruit, vroeg ik verbaasd? Ja, ook met havermout en fruit dus. Ik leerde nog meer, over proteïnen en neurotransmitters en zo... En dat die proteïnen broodnodig (beetje verkeerde woordkeuze, want er komt geen brood aan te pas) zijn aan het begin van de dag. En proteïnen, dat zijn eieren, toch? Inderdaad, maar ook groene groenten en vis en vlees.
De gedachte aan een avondmaaltijd op mijn ontbijtbord deed me effe huiveren. Maar goed, het was het proberen waard.

En nu is het dus onder meer véél groen wat de klok slaat tegenwoordig. De kinderen zijn al gedrild: "Alles wat groen is, is goed, hé mama?" Euh ja...zoiets ongeveer.
Ik begin de dag dus anders, een beetje ongewoner... en ook al zijn we er nog niet helemaal, ik voel me al een pak energieker sinds mijn nieuwe eetgewoonten. Door toegevoegde/snelle suikers (zoveel mogelijk) te schrappen, ging mijn energiepeil al een stuk de hoogte in. Na een aantal weken mis ik het zelfs niet eens.




Natuurlijk is er af en toe plaats voor een glaasje wijn of een guilty pleasure. Dat is genieten, maar ik leerde dat gezond eten ook bijzonder lekker kan zijn. Je moet er alleen wat bewuster tijd voor maken. Maar die investering loont, daar ben ik van overtuigd.

Laat die forties dus maar komen! :D

zondag 13 september 2015

Comment ça va?

2015-2016. Een nieuw schooljaar. Ik weet het, ik hol een beetje (veel) achter de feiten aan, want we zijn al twee weken ver in dat nieuwe schooljaar. Maar goed, we zijn dus weer uit de startblokken geschoten. En neem dat gerust letterlijk.
Het is weer van kaften (dank u, Youtube-vriend om het nog maar eens voor te doen) en agenda's en ouderbriefjes en huiswerkavonden en ... Frans. Want ik heb er eentje in het vijfde. Dat gevreesde vijfde... want dat Frans komt er ook nog eens bij...

Maar mama vreest Frans alvast niet. Want Frans was, in tegenstelling tot wiskunde, altijd al mama's beste vriend op school. Ik deed dat oprecht graag. Het was even letterlijk in een andere wereld vertoeven, want die van de cijfertjes en zo, dat was de mijne niet. Maar die van de mooiste taal ter wereld, ja hoor, die wel!

Dus nu zet ik me met veel enthousiasme aan de huiswerktafel met mijn oudste. En de eerste Franse klanken lukken wonderwel goed. Ik weet het, het vijfde is nog pril, maar iets zegt me dat dit hem wel ligt. En ik heb de stille hoop dat het hem wat energie zal geven, tussen de andere schoolse leerstof die hem tot nog toe behoorlijk zwaar viel.

Dus nu oefenen we af en toe kleine conversaties, in de auto, aan tafel, in de badkamer: 
Comment ça va? Très bien! 
Tu vas où? Je vais à l'école.
Je m'appelle Mathias. Et toi?

Klinkt best wel schattig wanneer hij zijn Franse tongval inoefent. :)
En ik denk dat hij het ook leuk vindt. Een beetje toch. Misschien worden hij en Frans ooit ook wel beste vriendjes... ;)

Ondertussen oefenen we lustig verder. Dat mama tegenwoordig weer met dit liedje in haar hoofd zit, nemen we er maar bij... ;)


dinsdag 4 augustus 2015

Dromen & daden

Ongeveer 1.5 jaar geleden maakte ik een lijstje op. Een soort van wishlist, zeg maar. Of bucket list. Dat klinkt wat hipper...

Een verlanglijstje dat wellicht niet in een wip gerealiseerd kon worden. Dat wist ik wel. En dat hoefde ook niet. Een mens moet immers perspectieven hebben in 't leven.
Toen ik dat lijstje er eens terug bij nam, kon ik zowaar een aantal dingen afvinken. Goed bezig, toch?!

Zo gingen we voor mijn 37 lentes in De Kristalijn eten. Als echte foodaholic word ik blij van lekker eten, intens gelukkig zelfs. Een avondje bij chef Koen Somers was dan ook een feest voor mijn immer hongerige smaakpapillen. Aanrader van formaat!

Om in de culinaire sfeer te blijven: boven onze eettafel hangt Tom Dixon. Of zijn Light Beads, liever. Het oog wil, naast de smaakpapillen, ook wat natuurlijk. Heel blij mee.

2014 was het jaar van familiale festiviteiten. Mijn zus trouwde, zoonlief deed zijn communie en de allerkleinste telg van de familie werd gedoopt. Dat vroeg om een uitbreiding van de kleerkast. Patrizia Pepe-outfit: check! Al moet ik eerlijkheidshalve toegeven dat het daar niet bij gebleven is. Die fashion addiction, dat is een blijver.

Ook in 2014 zagen we - o nostalgie - Pearl Jam. Het was laat op de avond in Werchter. De vermoeidheid (en de pintjes?) lieten zich voelen, maar Eddie Vedder voerde ons mee naar lang vervlogen tijden. Die van legendarische fuifjes in de good old nineties. Memories, oh memories. Tot tranen toe, zeg ik u.

Dit jaar konden we een volgend puntje van onze list te schrappen: Scandinavië en Legoland. We zijn net terug van een mini-roadtrip doorheen Denemarken en proefden van een klein stukje Zweden in Malmö. Ronduit schitterende landen en dan ben ik ervan overtuigd dat we het mooiste nog niet gezien hebben. Ooit keren we terug om de mooie, ruwere natuur in Zweden en Noorwegen te ontdekken. Hier zijn we helemaal fan. Punt.

Oresund-brug by night. Magical!



DON'T DREAM IT. JUST DO IT.

maandag 6 juli 2015

Heaven is a place on ...the seaside!

Zo, de vakantie is eindelijk uit de startblokken. Voor mijn jongens, althans, want voor mezelf ligt er nog wat werk op de plank. Werk dat de afgelopen dagen helaas niet gesmolten is door de hitte. ;)
Zelf bereikte ik bijna een smeltpunt, maar ik besloot om niet te zeuren en in de plaats actie te ondernemen. De aankoop van een zwembad werd snel geseponeerd. En nee, we zochten eigenlijk vooral een plek om letterlijk frisse lucht te happen.
De kust? Ik las vrijwel meteen de horror in de ogen van mijn wederhelft, toen het idee me spontaan ontglipte. Allemaal samen in de file van Frank Dingenen was ik al lang vergeten, maar kwam toch spontaan weer even naar boven. Uiteindelijk won de gedachte aan de heerlijke zeebries het van de overvolle wegen en stranden. De zoektocht naar een nog beschikbare en betaalbare verblijfsplaats bleek mission impossible, maar dan was er dat ene appartementje in Nieuwpoort... joy joy!

En dus trokken we afgelopen weekend naar onze Noordzeeküste. We vertrokken laat, om de gevreesde files te vermijden. De hele dag bulkte het immers van onheilspellende berichten op onze wegen, dus stapten we met een klein hartje, ons strandgerief en liters water de auto in. Dat bleek een keistraffe strategie, want in no time stonden we uit te waaien op de Nieuwpoortse dijk. De meeste wandelaars droegen een truitje, want er stond die avond wel een behoorlijk zeebriesje. Maar niet wij, nee... In onze dunne t-shirtjes spurtten we van de auto naar het strand. Die met hun truitjes moeten hoofdschuddend gedacht hebben: ha, nog oververhitte figuren vanuit het binnenland!

Het voelde alsof ik rechtstreeks vanuit de sauna in het koudewaterbad terechtkwam. Iets wat ik meestal stiekem oversla, maar deze keer niet. Deze keer was het euforie alom, en meteen de start van een gewéldig weekend!





Maar aan alle mooie liedjes komt een eind. De hele terugweg verkeerde ik in volledige ontkenningsfase. Mokkend zelfs, met pruillip. Zoals een klein kind: boos omdat je naar huis moet.
Ik, die altijd enthousiast home sweet home scandeert ...


Nieuwpoort:
We'll meet again this summer!



zondag 17 mei 2015

Rustige namiddagen ...

Zaterdagmiddag. Mijn mannen zijn een zeldzaam namiddagje het huis uit. En de rust die me overspoelt, is met geen pen te beschrijven. De plaats die daarnet nog een war zone was met in het rond slingerende voetbalkleren, een volgekliederde lunchtafel en oerkreten van wannabe Ninja's, is nu een oase van rust. De radio speelt rustige muziek, de wasmachine zoemt op de achtergrond, de buurman hoor ik klussen in de tuin ... ik word er zowaar zen van. (nooit gedacht dat een wasmachine, laat staan de buurman, daar zelfs een rol in zouden spelen).
Om nog maar te zwijgen van mijn gedachten die ik eindelijk weer kan ordenen. De momenten waarop ik mezelf kan horen denken, zijn uiterst zeldzaam geworden. En dat vind ik wel eens lastig.

Dat zeg ik zonder (grote) schuldgevoelens, want ik ben een mama van deze tijd. Die durven toegeven dat het af ten toe best lastig is. Heftig zelfs, toch? Er is niks zo turbulent als het ouderschap. En dan mag ik eigenlijk niet zeuren, want we zijn - hout vasthouden- allemaal gezond en blijven gespaard van grote problemen. En toch is het wel eens lastig.

Het voordeel met opgroeiende kinderen is dat ze zelfstandiger worden. Maar ze gaan ook hand in hand met nieuwe situaties waar je als ouder met de handen in het haar zit. Ik toch. Dan twijfel ik aan mijn pedagogische kwaliteiten. Ben ik niet te streng? Of net te toegeeflijk? Of niet geduldig genoeg?

Het probleem is dat je als ouder, in the heat of the moment, niet eens de kans krijgt om je volgende stap te overdenken. Ik weet het, gewoon gezond verstand is de beste raadgever. Maar laat dat me nu wel eens in de steek laten tijdens een onvervalste broederruzie, bij de puberale uitspraken van de oudste, wanneer de jongste de niet zo propere uitbreiding van zijn woordenschat verkondigt of zijn sterk willetje doordrijft... Dan is het roeien met de riemen die je hebt, hopende dat er nog wat pedagogie aan te pas komt.

En oef... er zijn dagen dat dat wonderwel lukt, maar ook dagen dat ik mezelf een dikke onvoldoende ervoor geef. En 's avonds mopperend in de zetel zak, boos om mijn buis voor pedagogie.

Gelukkig zijn er wel eens schaarse, rustige namiddagen om mijn 'rapport' te evalueren, zoals vandaag. En dan denk ik alleen maar: volgende keer beter, want ...